Christa van Suilen-Verzijl

Ik ben opgegroeid in de Randstad, daar waar het leven in een hoog tempo geleefd wordt. Niet lullen maar poetsen-mentaliteit, doorgaan en niet zeuren.

Nadat ik in Nijmegen ben komen wonen, kwam ik er pas achter hoe gejaagd ik mijn leven leefde. In Nijmegen is het gemoedelijk, relaxed en gaat het een tandje langzamer. Ik moest onthaasten, moest leren om te vertragen.

Tegelijk werd ik geconfronteerd met het feit dat al die haast me niet eens gelukkig maakte. Noodgedwongen moest ik vertragen omdat mijn lijf niet meer kon.

Ik ben nu een aantal jaren verder en vind het heerlijk om te vertragen. Om te genieten van de stilte, van niets wat tegelijk alles is.

Ik heb ontdekt hoe fijn het is wanneer je de tijd hebt om te voelen. Juist dat heeft me heel veel gebracht. Te stoppen met denken en te beginnen met voelen is het grootste geluk.

Je kunt jezelf niet gelukkig denken. Geluk kun je niet uitleggen of rationaliseren. Je kunt jezelf wel gelukkig voelen. Laat het denken los en voel wat er is.

Rijd eens een tijdje niet sneller dan toegestaan. Doe eens twee keer zo lang over je maaltijd. Ren niet om de trein te halen, maar neem de volgende. Vertraag.

Er moeten wat boodschappen gedaan worden. Het zonnetje schijnt, dus ik stap op mijn scootmobiel en rijd naar Jan Linders, de plaatselijke supermarkt. Meestal zit ik met een grote glimlach op mijn “toet”, zoals ik mijn scootmobiel liefkozend noem.

Het is best druk, maar dat mag de pret niet drukken. Ik heb immers alle tijd, ik zit op mijn luie krent 😉. Geduldig wacht ik tot de veelal haastende mensen voorbij zijn.

Dan komt er een klein mannetje met zijn eigen winkelwagentje naar mij toe. Hij loopt om mijn “toet”, bekijkt de wielen en het stuur en onderzoekt daarna aandachtig mijn armen en benen. Ik laat hem rustig zijn gang gaan.

Zijn moeder komt aangesneld: “Kom Joep, je loopt die mevrouw in de weg.” Joep zet zijn handjes in zijn zij en heeft duidelijk andere plannen.

“Dat is geen mevrouw, dat is een Supervrouw in een monstertruck hoor!!”

Ik dacht dat ik ter plekke incontinent werd van het lachen. De tranen liepen over mijn wangen. Zijn moeder verontschuldigde zich, maar dat was nergens voor nodig.

Eindelijk ben ik op waarde geschat. Supervrouw in een monstertruck. Mijn “toet” is toet af. Ik rijd een monstertruck. Met dank aan Joep.

Het leven met reuma verloopt grillig. De ene dag gaat het goed en de andere dag is het minder, en soms moet ik het doen met niets doen.

Het is een natte en frisse zomer. Dat betekent dat ik meer last heb en me moet aanpassen aan de situatie. Wandelen gaat even niet omdat dat te pijnlijk is, maar ik wil wel graag bewegen. Dus ben ik gaan fietsen, met een elektrische fiets. Dat lukte vrij goed, natuurlijk de ene dag beter dan de andere.

Totdat ik door andere lichamelijke klachten in het ziekenhuis kwam te liggen. Toen ik uiteindelijk werd ontslagen, was van mijn energielevel geen sprake meer. 0,0.

Dan begint het herstellen. Niet alleen het lichamelijke herstel, maar ook het herstel van mijn energie.

Wat valt me dat tegen, weer van nul opbouwen. Luisteren naar het fluisteren van mijn lichaam, zodat het niet hoeft te schreeuwen.

Stapje voor stapje weer de draad oppakken en accepteren wat niet gaat. Alles wat ik in de loop van de jaren geleerd heb, lijkt soms zo ver weg. Ik voel weerstand in mezelf, maar ik heb er alleen mezelf mee.

Ook nu merk ik hoe hard ik mensen om me heen nodig heb. Ik weet dat ik het maar hoef te vragen en dat mensen voor me klaarstaan. Maar toch, wat is dat soms lastig.

De weg van herstel is ingeslagen.