Vandaag mocht ik als reumapatiënt mijn eerste bijdrage leveren aan een les voor artsen in opleiding. Er volgen nog meer lessen waar ik mijn bijdrage aan mag leveren. Het onderwerp was onzichtbaar ziek zijn: iets waar ik zelf dagelijks mee leef en waarover ik graag meer begrip en bewustwording wil creëren.
Een ziekte die je niet altijd aan de buitenkant ziet, kan toch veel invloed hebben. Pijn, vermoeidheid en beperkingen zijn niet voortdurend zichtbaar. Daardoor kan het voor anderen soms moeilijk zijn om te begrijpen wat iemand doormaakt. Juist daarom is het belangrijk dat een arts verder kijkt dan wat er op dat moment te zien is.
We spraken over communicatie en over de vragen die daarbij kunnen helpen. Luister écht naar de patiënt. Vraag door. Neem klachten serieus, ook wanneer ze niet zichtbaar zijn of niet meteen in een uitslag te vangen zijn. En vergeet niet dat iedereen zijn ziekte op een eigen manier beleeft.
Een chronische ziekte raakt namelijk niet alleen het lichaam. Ze kan ook invloed hebben op iemands gedachten en gevoelens, op relaties, werk, gezin en het dagelijks leven. Het fysieke, psychische en sociale welzijn zijn met elkaar verbonden. Daar mag in de zorg oog voor zijn.
Ik vond het bijzonder om mijn ervaringen met de studenten te delen. Ze waren onder de indruk van wat ik vertelde en gaven aan dat ze veel hadden geleerd. Dat raakte me. Mijn verhaal vertellen is niet altijd eenvoudig, maar als het eraan bijdraagt dat toekomstige artsen met meer aandacht en begrip naar hun patiënten kijken, is dat waardevol.
Ik hoop dat de studenten onthouden dat achter iedere diagnose een mens zit. Iemand met een eigen verhaal, zorgen, mogelijkheden en grenzen. Door goed te luisteren en samen te zoeken naar wat iemand nodig heeft, kan zorg echt verschil maken.
Vandaag mocht ik daar een klein stukje aan bijdragen. Het waren waardevolle lessen en daar ben ik dankbaar voor.
Afbeelding: Radboud Universiteit Nijmegen