Achter de schermen gebeurt er van alles. Er is weer een bijzonder moment aangebroken: de cover van Waar niets is, kan alles zijn is goedgekeurd.
Een schilderij, krijgt straks een plek op de voorkant van mijn boek. Dat maakt het voor mij nog persoonlijker. De vormgever is nu druk bezig om van mijn manuscript een boek te maken dat je echt kunt vasthouden.
Terwijl daar hard aan wordt gewerkt, zit ik zelf ook niet stil. Ik ben mijn promotieplan aan het uitvoeren: ik leg contacten, voer gesprekken, netwerken en zoeken naar plekken waar ik mijn gedichtenbundel onder de aandacht kan brengen.
Soms begint dat met een mail of een flyer. Soms met een gesprek waarin ik vertel waarom ik dit boek heb geschreven.
Ik denk ook na over een boekbespreking. Hoe wil ik die vormgeven? Wie zou ik daarvoor willen uitnodigen? En hoe maak ik er een bijeenkomst van waar ruimte is om niet alleen naar gedichten te luisteren, maar ook met elkaar in gesprek te gaan over wat ze oproepen?
Jezelf zichtbaar maken met iets wat zo persoonlijk is, blijft spannend. Toch merk ik dat ik steeds makkelijker over mijn boek vertel. Over de woorden die ik schreef rond verlies, liefde, loslaten en opnieuw beginnen. En over mijn hoop dat een lezer er iets van zichzelf in herkent.
De cover is goedgekeurd. Achter de schermen krijgt het boek vorm. En ik werk eraan dat het straks ook zijn weg naar lezers vindt.
Stap voor stap komt Waar niets is, kan alles zijn dichterbij.