Soms zijn er van die momenten waarop ineens zichtbaar wordt dat een boek niet langer alleen een manuscript is.
Vandaag was zo’n moment.
Mijn gedichten zijn geschreven, herschreven, beoordeeld en uiteindelijk losgelaten richting de uitgever. Maar een boek bestaat natuurlijk uit meer dan woorden alleen. Het krijgt een vorm, een uitstraling en uiteindelijk een gezicht.
En voor de cover van Waar niets is, kan alles zijn wilde ik graag iets persoonlijks.
Geen willekeurige afbeelding uit een beeldbank, maar een beeld dat echt bij mij én bij de inhoud van de bundel hoort.
Daarom viel de keuze op een van mijn schilderijen: een paardenbloem. Kwetsbaar en sterk tegelijk. De zaadjes die los kunnen laten en door de wind worden meegenomen, zonder te weten waar ze uiteindelijk terechtkomen. Voor mij past dat prachtig bij de gedachte achter Waar niets is, kan alles zijn.
Loslaten betekent niet alleen iets kwijtraken. Soms ontstaat juist daardoor ruimte voor iets nieuws.
Maar een schilderij aan de muur is nog geen geschikte afbeelding voor een boekcover.
Dus kwam de fotograaf eraan te pas.
En eerlijk gezegd vond ik het bijzonder om te zien hoeveel aandacht daarbij komt kijken. Ten eerste een hele leuke fotograaf, een zwarte achtergrond, statief, camera, licht, verschillende instellingen, opnieuw kijken, bijstellen en nog een opname. Zelfs de telefoon werd gebruikt om te controleren hoe het schilderij in beeld kwam.
Ik stond erbij en keek ernaar en dacht: dit schilderij, dat ooit gewoon onder een kwast ontstond, kan straks op de voorkant van mijn boek staan.
Dat doet toch iets met me.
Want daarmee komen twee dingen die heel dicht bij mij liggen samen: schilderen en schrijven. Eerst ontstond het beeld met verf en kwasten. Later kwamen de woorden. En nu ontmoeten die twee elkaar misschien op de omslag van mijn eerste gedichtenbundel.
De definitieve cover is er nog niet. De foto moet zijn weg nog vinden naar de vormgeving en uiteindelijk moet alles samenkomen: beeld, titel, lettertype, kleuren en natuurlijk mijn naam.
Maar vandaag werd er letterlijk een beeld vastgelegd van wat straks het gezicht van mijn boek kan worden.
En terwijl de camera gericht stond op die ene paardenbloem, moest ik eigenlijk denken aan de symboliek.
Een zaadje laat los.
De wind neemt het mee.
Niemand weet precies waar het terechtkomt.
Misschien geldt dat ook wel voor een boek.
Je schrijft het. Je geeft het vorm. En op een gegeven moment moet je het loslaten en de wereld in sturen.
Waar niets is, kan alles zijn.
Vandaag kwam dat weer een klein stukje dichterbij.
Met dank aan Pixzl Photography